La puerta me separa

I have a headache, but I finished translating an old poem of mine; a meditative one about nature. The other day, I was talking to my neighbor, who feels the same: she’s happiest outdoors.
So I found this prose poem. I hope I turned green correctly in Spanish! :mrgreen:

[en]

The door divides me

Wind lifting strands of hair, strands of grass beside me, leaves above me.
I stayed for hours. Until there were no more thoughts to think,
till I felt as green as the bottom and the top and the sides of the world.
Going back indoors was immersion in gossip and news.
Words seemed alien.
Outdoors
true talk is wordless.

[eo]

La pordo dividas min

Vento levanta miajn harojn, herbharojn apud mi, foliojn super mi.
Mi restis horojn. Ĝis ĉiuj pensoj estis jam pensitaj,
ĝis sento ke mi verdiĝis, samkiel la subo kaj la supro kaj la flankoj de la mondo.
Reveno tra la pordo estis enmergiĝo en klaĉojn kaj novaĵojn.
Vortoj ŝajnis fremdaj.
Naturflanke de la pordo
senvortas vera parolo.

[es]

La puerta me separa

El viento levantaba mechones de pelo …, hilos de hierba junto a mí, hojas por encima.
Me quedé horas; hasta que pensé en todos los pensamientos posibles; hasta que me parecí como el verde mismo,
el verde del fondo y de la cima y de los lados del mundo.
Mi regreso a casa fue la entrada a la murmuración y las noticias.
Las palabras me parecieron desconocidas.
Tras la puerta, el decir de la naturaleza pasa sin palabras.